Ja

Do niedawna moje życie wyglądało tak jak w każdej normalnej rodzinie.
Ale to wszystko nagle się zmieniło, kiedy moi rodzice postanowili się rozstać…

Od tej chwili, ku mojej rozpaczy i niezrozumieniu, coraz rzadziej mogę widywać tatę. A ja przecież tak bardzo go potrzebuję, tak bardzo za nim tęsknię...

Twoja obecność, Tato, była dla mnie gwarancją bezpieczeństwa. Chciałbym, żebyś był przy mnie w każdej ważnej chwili mojego życia, a te ważne chwile zdarzają się przecież codziennie. Chcę, żebyś patrzył, jak się rozwijam, zdobywam świat, chcę Twojej obecności, chcę Twojego ciepła, siły, mądrości, chcę wiedzieć, że jesteś wtedy, gdy Cię potrzebuję.

Wiem, że mnie kochasz i chcesz ze mną być. Jestem częścią Ciebie, a Ty częścią mnie – i tak już zostanie. Tylko dlaczego inni nie mogą tego zrozumieć? Dlaczego, Tatusiu? Dlaczego...?

Odcinając nas od siebie, ranią nie tylko Ciebie, ale też mnie, o czym zapominają.

Świadomość, że jesteś przy mnie, że o mnie myślisz, że pokazujesz i objaśniasz mi świat, czekasz z niecierpliwością na każde nasze spotkanie, pomaga mi z ufnością i odwagą wchodzić w życie. Bo wiem, że kochasz mnie bezwarunkowo,
a tylko taka miłość rozwija i pomoże mi stać się pewnym swojej wartości, odważnym i szczęśliwym człowiekiem.

Kiedy jestem bez Ciebie, wspominam czas, kiedy byłeś ze mną stale, przypominam sobie nasze wspólne zabawy...

Jak biegamy wokół kanapy z głośnym okrzykiem radości, jak uczysz mnie na spacerach odróżniać kamyki od grudek ziemi, jak czytasz mi wiersze Brzechwy i Tuwima, jak oglądamy razem książeczki o samolotach. Jak śpiewasz dla mnie własną wersję kołysanki „…aaa, tygrysy dwa, cętkowane obydwa…”. Znasz moje ulubione bajki, wiesz, jak lubię tańczyć do piosenek Michaela Jacksona. Jest w mojej pamięci tyle chwil, które spędziliśmy razem. Nie chcę, żeby to było tylko wspomnieniem, potrzebuję Cię.

Jesteś ze mną, Tato, od pierwszych chwil mojego życia. Brakuje mi Ciebie bardzo.

Oddajcie mi Tatę!